.




.
 Fontaine
.

Eenzaamheid en gemeenschap
.
.

.
De diepe kern van de roeping van de zusters van Grandchamp
heeft twee aspecten:

“Kom, de woestijn roept”
zoek het Aangezicht van de Eeuwige,
laat je in eenzaamheid en stilte
vinden door die liefde,
die je binnenste heelt.

“Maak de ruimte van je tent wijder…”,
de ruimte van je hart, en wees niet bang
gestoord te worden door hen
die Hij tot je zendt,
sluit jezelf niet af voor anderen!
.


“Wil je vanaf nu, samen met je zusters het nieuwe leven vieren, dat Christus door de Heilige Geest schenkt? Wil je dat in jou laten leven, onder ons, in de kerk, in de wereld en in de hele schepping en zo God dienen in onze gemeenschap?” (2e belofte uit de professie)

 

Dat is de roeping alles te verlaten, om Christus te volgen op de weg van de Zaligsprekingen, en in te gaan in zijn strijd, om samen teken te zijn van het komende Koninkrijk, van het mededogen van God, een plek van verzoening te zijn, van gemeenschap, van lofzegging.








.
.
.

Op de verschillende plaatsen waar de zusters wonen hebben zij het wezenlijke met elkaar gemeen: de strijd van het gebed, de meditatie van het Woord, het leven als gemeenschap en het delen met allen die komen – op zoek naar God, die bidden en werken voor de eenheid van de Kerk en zich inzetten voor gerechtigheid, vrede en het behoud van de schepping.

Het geheim van Pasen is de bron en de zin van heel hun leven, en in iedere viering van de Eucharistie is dit geheim aanwezig: daaruit putten de zusters kracht en hoop, daar vieren zij de overwinning van de liefde over het kwaad en de dood, daar vertrouwen zij alles wat zij in hun hart meedragen aan lijden in kerk en wereld, toe aan de liefde van God de Vader. Hun roeping tot eenheid wordt verwerkelijkt en verdiept in de trouw van het gemeenschappelijk leven.
.