Op de avond van de 16e augustus is fr. Roger in Gods eeuwig licht opgenomen. Zijn gewelddadige dood, zo onbegrijpelijk, zoals van andere martelaren van deze tijd, heeft ons diep geschokt. Zijn leven heeft daardoor een nog diepere betekenis gekregen. Voor onze roeping als zusters van Grandchamp hebben wij veel aan hem te danken. Hij wilde voor iedereen aanwezig zijn, vaak haalde hij de woorden van Izaäk de Syriër aan: “God kan alleen maar Zijn liefde schenken”. Tot het einde van zijn leven zou hij getuige blijven van dat oneindig grote mededogen van God met de wereld, zonder uitzondering van wie dan ook; getuige, tot in de dood, van een weerloze liefde, een leven dat hij gaf omwille van Christus en het Evangelie. “Jezus Christus is gekomen niet om wie dan ook te veroordelen, maar om voor mensen wegen naar gemeenschap te openen”, zo schreef hij in zijn laatste brief, ”de weg naar een “toekomst van vrede”.

God is gemeenschap, Hij is relatie. De mens, naar Zijn beeld en gelijkenis

en steeds kosmopolitischer, multicultureel en pluri-religieus wordt, menselijker te maken? Dus: leren met elkaar om te gaan… Is dat niet één van de grootste uitdagingen om een samenleving, die vol is van geweld en steeds kosmopolitischer, multicultureel en pluri-religieus wordt, menselijker te maken?

Wij komen steeds meer in aanraking met de ander die anders is, die van ons verschilt door herkomst, cultuur, zienswijze en de manier waarop hij of zij zijn geloof tot uitdrukking brengt. Hoe gaan wij met die verscheidenheid om, zonder die verschillen te laten ontaarden in verdeeldheid, uitsluiting, waarbij de één de ander overheerst?

Tijdens onze studiedagen in februari hebben wij over een belangrijk onderwerp gesproken:

Het christelijk geloof tegenover de uitdagingen van de wereld van vandaag

Neoliberalisme en globalisering, kenmerkend voor onze tijd, hebben hun invloed op de mens. Men zou kunnen zeggen – al is het een karikatuur – dat wij in een systeem leven van wereldwijde apartheid.

Deze situatie veroorzaakt op alle niveaus van de samenleving kwetsuren. De verliezers in dit systeem worden steeds armer en afhankelijker, terwijl de ‘winnaars’ hun macht zien groeien en hun rijkdom zien toenemen. Wat betreft de middenklasse, zij wordt – bang kwijt te raken wat zij heeft en op haar beurt in armoede te vervallen – steeds ambitieuzer en meer individualistisch.

Vreemdelingen, werklozen, vluchtelingen, kortom de mensen op drift, krijgen in deze wereld de rol van zondebokken.

Het is vrijwel onmogelijk de situatie te veranderen, maar niets belet ons op de trauma’s in te gaan. Een weg kan zijn: herwaardering van een mystieke godsopvatting en van een bijbelse visie op de mens. De God die wij belijden, heeft gekozen met ons in een verbond te leven. Dat wil zeggen: in de onmogelijkheid om onverschillig te zijn. In vrijheid heeft God gekozen ons nodig te hebben. In volledige betrokkenheid bij zijnschepping, neemt Hij deel aan het avontuur van de wereld door zich te interesseren voor, zich te voegen in ons dagelijks leven.

Mozes, die er bij God op aandrong te zeggen wie Hij was, kreeg ten antwoord: ‘Ik zal zijn die Ik zijn zal’, wat kan betekenen: Ik vind mijzelf uit bij elke ontmoeting naar gelang de situatie en de behoeften van mijn schepselen. God kiest onmiddellijk de kant van de mensen op drift. Hij heeft een ‘reizende identiteit’. In dit unieke partnerschap is ook de mens een ‘medewezen’, opgebouwd of afgebroken door de relaties die hij of zij legt. Zijn/haar opdracht is de messiaanse tijd voor te bereiden. Zij/hij is geroepen om aan vernieuwing te werken, om nieuwheid te scheppen in volledig respect voor de verschillen, nooit vergetend dat de ander werkelijk de ander is, en dat dat goed is!

In het klimaat door het neoliberalisme teweeggebracht, voelt de mens zich ten slotte een ding. Van bovenaf – de top van de machtspiramide – worden ons heersende modes opgelegd die ons steeds meer gevangenzetten in een materialistische wereld, die onder meer zo gekenschetst kan worden: individualisme, utilitarisme, rationalisme, bureaucratie, technocratie ….met niet te vergeten snelheid, geweld, stress, verachting van de ander en de angst die zich overal uitbreidt.

Deze constatering vraagt om een alternatief, een ruimte van dialoog, creatieve spanning.

Het gaat er voor alles om de mens zijn/haar juiste plaats te hergeven, dat wil zeggen: zijn leefmilieu te bewaken en te ontwikkelen, maar dan in menselijke zin: door een bewoonbare wereld te scheppen voor allen, zonder uitzondering, met het oog op gerechtigheid en vrede. Een wereld waarin de problemen in een meervoudig en veelzijdig kader onder ogen worden gezien, of, om het anders te zeggen, in een spiritueel kader.

In een dergelijk perspectief kunnen we een christen zien als een persoon die zich bezint, strijdvaardig is en zich verzet. Een mens die stil staat alvorens tot handelen over te gaan, weet de tijd te nemen om de eigen behoeften en verlangens, evenals die van anderen, beter te kennen en te begrijpen.

Een mens die zijn macht over anderen in toom weet te houden en die de ander zijn plaats weet te geven, handelt doeltreffend en vruchtbaar. Zo iemand zal een baken zijn, aanspreekbaar voor God en mensen, toegewijd in het onderhouden van symmetrische relaties, de gelijkheid tussen man en vrouw, rassen en religies eerbiedigend. Deze mens zal op het werk, in familieverhoudingen en ten aanzien van de natuur, naar behoren en met respect weten te handelen. Zo iemand zal zich er niet voor schamen zich te beschermen tegen angst en zal proberen vertrouwen te scheppen waar wantrouwen heerst, te delen waar individualisme de overhand heeft, in te sluiten waar wordt uitgesloten, samenwerking te zoeken in plaats van wedijver, en met het oog op de toenemende armoede, zal hij of zij een geest van gemeenschap ontwikkelen en netwerken van solidariteit.

Zo zal zich een geest van verzet ontwikkelen onder mensen die klaar zijn voor veranderingen, voor een nieuwe levensstijl. Door resoluut een alternatieve weg te kiezen, zullen we opnieuw een geest van verwondering, vreugde, eenvoud, dialoog en mededogen gaande maken. Door na te denken, dat wil zeggen door zich de inspanning te getroosten het waarom en het hoe te begrijpen van de tijd waarin wij leven, zullen we ontdekken dat denken en liefhebben samengaan.

Door ons steeds verder te begeven op de weg van begrip, van analyse, vinden we beter onze plaats in deze wereld en voelen we ons er opnieuw in thuis. We komen er weer toe ons erover te verwonderen, te verheugen en zelfs de behoefte te voelen haar te verfraaien.

Het is van groot belang sympathie te hebben voor deze wereld, want zij is het enige dat wij allen gemeenschappelijk hebben.

Deze wereld liefhebben en haar graag willen delen met anderen … “

Het lijden dat de Tsunami heeft veroorzaakt, maar ook de enorme golf van solidariteit die erop volgde, hebben een stempel gezet op de studiedagen van de Communiteit in februari.

Drie mensen hebben deze dagen ingeleid: Ulrich Duchrow over globalisering, uitgaande van bijbelteksten, m.n. Ezechiël 2,1 “Mensenkind, sta op!” en de eerste hoofdstukken van Genesis; Maxime Egger over de verbinding tussen “Omvorming van jezelf en omvorming van de wereld” en als gevolg daarvan de noodzaak om ons verlangen te heroriënteren; en Sr Siong vanuit haar persoonlijke geschiedenis en ervaring over “de uitdagingen die de multiculturele en multireligieuze samenleving ons aanreikt in verband met de globalisering”.

Ons Conseil in de zomer was weer heel intensief, retraite, uitwisselingen… het feest van de professie van sr Hannah en het 50- jarig jubileum van de professie van sr Renée en sr Albertine, de eerste zusters die deze mijlpaal hebben bereikt! In het licht van de Transfiguratie op 6 augustus, hebben wij feestelijk herdacht dat wij 50 jaar in Algerije zijn. Nelly Forget, Jacqueline en Ali Tadjer, Eliette Rodriguez, Miassa en Lallia, vrienden van het eerste uur waren hiervoor overgekomen. Begin september zijn sr Renée en sr Anne-Geneviève weer naar ALGERIJE vertrokken, een eenvoudige aanwezigheid in het dagelijks leven zoals mensen ontvangen en naar hen luisteren, ontmoetingen van allerlei aard.

De ander ontdekken, zijn geheim, in dit land van deIslam. Sr Pierette heeft bij haar bezoek in het voorjaar deze werkelijkheid ook zelf kunnen ervaren. De ander ontvangen… in ST ELISABETH beleven de zusters dat ook heel intens. Na een jaar in Grandchamp is sr Maatje weer terug met sr Claire-Irène en voor korte tijd sr Françoise. Wat daar gebeurt, raakt hen natuurlijk ook. Temidden van zo’n grote onzekerheid, onveiligheid en gewelddadigheid, voor beide volken blijven bidden, kan slechts met een arm en weerloos hart. Het overlijden van Père Jean-Baptiste, Abt van het bevriende Benediktijner-klooster in Abu Gosh, tevens hulpbisschop van de hebreeuws-sprekende roomskatholieke gemeente, heeft ons diep getroffen. Hij laat een grote leegte na in zijn communiteit, in de Kerk van Jerusalem en in ons hart. Voor velen van ons is hij een broeder geweest, een gids op de weg.

In de SONNENHOF zijn een aantal veranderingen geweest. Sr Thérèse is teruggekomen in Grandchamp en heeft de verantwoordelijkheid voor het huis aan sr Dorothea overgedragen. Zij wordt bijgestaan door sr. Hiltje die net terug is uit Ste Elisabeth. Ook sr Ruth is weer in Grandchamp, terwijl sr Miriam de groep is gaan versterken. Heel wat beweging dus, maar in wezen een continuïteit van onze roeping… in de geest van het 50-jarig jubileum in 2004.

Voor CHALENCON is een bladzijde omgeslagen. Eind april hebben wij afscheid genomen van dit plekje in de Ardèche omringd door afgevaardigden van de Eglise Réformée de France, talrijke vrienden en buren, die allen uitdrukking gaven aan hun dankbaarheid, hun vriendschap en ook hun verdriet. In ons hart was tegelijk dankbaarheid en droefheid. Wij blijven aan deze plaats gehecht. Dat geldt ook voor Rompon. Het hier gevestigde Centrum voor muziek en spiritualiteit vierde zijn 40-jarig bestaan. Sr Pierette was bij deze gebeurtenis en heeft genoten van de muziek van Jeanne Bovet, die het laatste concert van dat seizoen opende. Maar het weggaan uit het Home de Grâce kost ons moeite, evenals het feit dat wij voorlopig geen nieuwe fraterniteiten kunnen openen. Een uitnodiging om onze realiteit te aanvaarden, maar vooral ook om open te staan voor de creatieve werking van de Geest om nieuwe vormen te vinden.

In die zin hebben wij de uitnodiging van de Lutherse bisschop Bärbel Wartenberg Potter aangenomen een retraite te geven voor predikanten van de kerk van Noord- Elbe, aan het meer van Ratzeburg. Sr Christel heeft deze retraite geleid. Sr Minke en later ook sr Pierette zijn in de loop van de week gekomen en hebben deze rijke ervaring gedeeld. Wij gaan er volgend jaar zeker mee door.

Ook dit jaar waren er weer veel REIZEN EN ONTMOETINGEN. Om enkele te noemen: sr Dorothea deed mee aan het Internationale en interkerkelijke congres van religieuzen bij de diakonessen in Riehen; sr Maatje nam deel aan de conferentie van Church and Peace in Selbitz; sr Pascale aan de ontmoeting van het Département de Recherche Communautaire in Pomeyrol; sr Françoise aan de Interreligieuse Monastieke Dialoog en het platform voor interreligieus kontakt in Neuchâtel. Sr. Hélène was een week in Brussel om in de kapel van de wijk waar het Europese Parlement is gevestigd, mee te werken aan een oecumenisch gebed. Sr. Minke heeft lezingen en retraites gegeven in Frankrijk, België en Nederland.

Het is altijd weer goed gemeenschap en  verscheidenheid van gaven te delen met andere communiteiten. Kleine zusters van Jezus uit verschillende fraterniteiten zijn bij ons geweest, zoals sr Bushra uit Beit Jala (Palestina), sr Virginia uit Algerije, sr Juana uit Spanje (zij heeft het idee geopperd dat een zuster van Grandchamp in hun fraterniteit in Spanje een tijd meeleeft en helpt met de oogst van asperges !).

Dat wij elkaar nodig hebben, ervaren we ook door de samenwerking met de kloosters in het franstalige deel van Zwitserland. Wij hebben samen dagen georganiseerd voor de zusters die verantwoordelijk zijn voor liturgie en zang en eveneens voor de gastenzusters. Bij de Dominicanessen van Estavayer zijn studiedagen over Lectio Divina gehouden. Ook het 750-jarig bestaan van de Cisterciënser Abdij La Maigrauge hebben wij samen gevierd, de dag na de verkiezing van Benedictus XVI. Het kennismakingsgesprek met de bischoppelijke vicaris van Neuchâtel, M. Jean-Jacques Martin verliep in een sfeer van vertrouwen en openheid.

De verbondenheid met de zusters van de Communiteit Mamré in Madagascar verdiept zich. Na een verblijf van 6 maanden van sr Joséphine bij ons, ontvingen wij tot onze vreugde deze zomer hun priorin, sr Angéline. Sr Siong heeft drie zusters begeleid in hun retraite voor hun professie in november en kon daarna met de hele communiteit dit grote feest meevieren.

De ONTVANGST van gasten neemt een grote plaats in en leidt vaak tot onverwachte ontmoetingen. Het is steeds weer verrassend te zien hoe anderen God zoeken en hoe God hen vindt. We zien veel nieuwe gezichten, maar ook mensen en groepen die al vele jaren trouw bij ons komen. Ook hebben we weer bij een oude traditie aangeknoopt en twee retraites voor kinderen kunnen aanbieden: hun aktieve deelname en hunlevendigheid hebben ons veel goed gedaan!

Wij zijn bijzonder dankbaar voor de geestverwantschap met de Servantes de l’Unité (SU), de Foyers de l’Unité (FU) en de Tiers-Ordre de l’Unité (Derde Orde van de Eenheid). In de verscheidenheid van onze roeping zoeken wij naar een wederzijds met elkaar meeleven. De TOU, die dit jaar is gegroeid door het engagement van 5 mensen, breidt zich nog meer uit door broeders in Bénin. In 2006 vieren wij met dankbaarheid het 50-jarig bestaan van de TOU. Maar deze geestverwantschap is ruimer en omvat allen die zich op de één of andere wijze verbonden voelen met de Communiteit. Een tastbaar bewijs daarvan zijn de vele reacties die wij ontvingen naar aanleiding van de dood van fr. Roger en de zo belangrijke fase voor de Communiteit van Taizé en de nieuwe prior, fr. Aloïs. Dit meeleven heeft ons zeer geraakt.

Ook hebben velen van u sr Judith ondersteund in afwachting van een levertransplantatie en de operatie die begin september heeft plaatsgevonden. Alles is goed verlopen. Met haar zijn wij heel erg dankbaar en wij danken u in het bijzonder voor uw gebed.

In het licht van de gemeenschap der heiligen denken wij met dankbaarheid aan Tomoko Faerber Evdokimov, ds Maurice Ray, professor Jean-Louis Leuba, zr Hetty de Beaufort (SU), Andreé de Vries (TOU), en aan zoveel anderen die Gods huis zijn ingegaan.

Sr Anne-Emmanuelle bereidt zich voor op de reis naar Porto Alegre (Brazilië) waar de 9e Algemene Vergadering van de Wereldraad van Kerken zal worden gehouden met als thema “O God, met uw genade, verander onze wereld”. Dat wij mogen openstaan voor Hem die in ons komt wonen en ons laten omvormen door zijn kracht van liefde en vrede. Wij wensen u een gezegend Kerstfeest en een nieuw jaar vol leven dat ontvangen en gedeeld wordt!