|
|
|
“Wat zoeken
jullie?”
De eerste woorden van Jezus in het Johannes-evangelie. Een vraag en
allereerst een blik op de twee discipelen van Johannes de Doper die Hem
zwijgend volgen. “Wat zoeken jullie?” En zij antwoorden: “Rabbi,
waar woont U”? – “Kom maar mee, dan zul je het zien”, zegt Jezus. Een
uitnodiging die hun hele leven verder zal bepalen.
“Wat zoeken jullie?” Die eenvoudige woorden raken ieder van ons in ons
zoeken naar de zin van ons leven, in het diepste verlangen van het
menselijk hart. “Wat zoeken jullie?” De vraag spoort aan tot zoeken,
verdiept het verlangen, wendt ons naar een Gelaat, naar Jezus die ons
eens heeft gezien zoals Nathanaël; “Ik heb je gezien”, en zo zijn
wij op weg gegaan.
“Wat zoeken jullie?” Een vraag die helder terug te vinden was in het
thema dat wij hadden gekozen voor ons Conseil en als leidraad voor het
komende jaar: Discipel zijn en worden. Het herinnert ons er aan dat
Christus ons geroepen heeft en waarvoor we willen danken; ook willen we
in ons laten doorklinken wat het betekent in de wereld van vandaag
discipel te zijn. En als we dat al zijn, zullen we toch altijd bezig
blijven het te worden. Altijd moeten we weer opnieuw beginnen.
Wij worden pas echt discipelen als we dag na dag met Jezus op weg gaan.
Hem volgen opent onze ogen voor het onverwachte en beschermt ons niet
voor beproevingen. Jezus’ gedrag verbaast vaak de eerste discipelen en
verandert hen drastisch in hun manier van zien en van denken. Ze moeten
aanvaarden dat zij de gebeurtenissen niet kunnen bijhouden, dat zij
geconfronteerd worden met hun eigen beperkingen en angst. Ze worden in
hun geloof op de proef gesteld, zozeer dat zij noch begrijpen waar Hij
hen heen brengt, noch langs welke weg. En toch gaan ze steeds verder.
Voor ons gaat het erom, net als voor hen, dicht bij Jezus te blijven,
naar Hem te luisteren en te kijken hoe Hij leeft, zich terugtrekt op
een eenzame plaats, open is naar armen, zieken, verstotenen en
kinderen, en zien hoe hij met onbegrip, afwijzing en lijden omgaat.
Discipel worden is leren van Christus die zachtmoedig en nederig van
hart is, die zich nooit opdringt en niemand veroordeelt. Het betekent
leren onszelf van Hem te ontvangen, zoals Hij zich van de Vader heeft
ontvangen en ons leven door de Heilige Geest geleidelijk laten vormen
naar dat van Jezus, ons laten opnemen in zijn blik van medelijden, in
zijn daden, in zijn stilte ...
Op weg zijn met Christus betekent steeds ontvankelijk zijn voor de gave
van gemeenschap, een Aanwezigheid, een Liefde, die het kwaad niet
vasthoudt en steeds nieuw leven schenkt. “Heb je Mij lief?” De laatste
vraag van de Opgestane aan Petrus op de oever van het meer van Galilea
waar alles begonnen was. Wat een weg voor deze discipel met zijn
opvliegende karakter en zijn spontaniteit, en vaak, net als de anderen,
de houding en intenties van Jezus en zijn ware roeping niet begrijpt!
Pas na de pijnlijke ervaring van zijn zwakheid en verloochening van
Jezus, werd hij opnieuw geboren in het licht van Pasen, als de
Opgestane hem ziet: “Heb je Mij lief?” Een blik van oneindige
goedheid die Petrus treft in zijn diepste binnenste en het verborgen
verlangen van zijn hart onthult. “Heer, U weet alles, U weet toch dat
ik van U houd.” Dan hoort hij opnieuw de oproep die hem ver te boven
gaat tot een totale overgave: “Volg Mij!” Een oproep die altijd nieuw
is, in elke levensfase. De Opgestane gaat met ons mee en, door de
kracht van de Heilige Geest helpt Hij ons staande te blijven, als de
verleiding opkomt het evangelie aan te passen aan onze menselijke
vermogens. In elke onvermijdelijke “doortocht” gaat Hij met ons mee.
Hoe kunnen we ons oefenen met geloof te kijken naar ons leven van elke
dag, de wereld van vandaag met al zijn uitdagingen, de kerk met al haar
vraagtekens? God werkt. In dat vertrouwen laat Hij zijn licht schijnen
over de vragen die ons bezig houden. Bijvoorbeeld over het ouder
worden, een realiteit waar de meeste communiteiten mee te maken hebben,
en de krachten die minder worden, terwijl er steeds meer een beroep op
ons wordt gedaan. Wat verwacht Hij van ons? Net als iedereen vandaag
moeten wij de werkelijkheid aanvaarden, met de onzekerheid die daarmee
gepaard gaat en die ons uit het evenwicht kan brengen. Echter zonder te
zwichten voor de verleiding op de toekomst vooruit te lopen. Aanvaarden
op weg te gaan met open vragen, zonder het doel van de weg te kennen.
Door er mee in te stemmen komen nieuwe krachten vrij, wordt een nieuwe
creativiteit gestimuleerd die het dagelijks leven vereenvoudigt en ons
openstelt voor andere vormen van delen en samenwerken met anderen. God
wacht op ons in het nu en in het nu leren wij ons leven te geven, lief
te hebben ... om samen een teken te zijn, hoe klein ook, van de liefde
waarmee Hij ons bemint, van een gemeenschap die voor iedereen
openstaat. “Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie
mijn leerlingen zijn.” (Johannes 13,35)
Zo is ons zoeken niets anders dan samen verder gaan in navolging van de
Opgestane, het weinige dat wij hebben en dat wij zijn, aanbieden in het
vertrouwen dat een Ander werkt en dat dàt voldoende is, hoe
weinig het ook is. Als wij maar verder gaan, met vele anderen, bekenden
en onbekenden, dichtbij en veraf, met mensen die soms door hun inzet
voor recht en voor vrede in gevaarlijke situaties verkeren. En we
steunen elkaar door te bidden en te delen en door de geest van de
Zaligsprekingen diep in ons te laten doordringen:
de vreugde die de wereld zo nodig heeft
de eenvoud die het leven licht
maakt
de
barmhartigheid die het hart ruim maakt.
Zuster Pierrette
Het Bericht van Grandchamp
heeft deze keer een ander gezicht. Wij geven het woord aan Zr Regina
die een reis naar R.D. Congo heeft gemaakt, aan Renaud en Sang Wha, die
een tijd volontaires zijn geweest, en aan Zr Françoise naar
aanleiding van het 10-jarig bestaan van de Interreligieuze Dialoog in
Neuchâtel.
Een
kleine bloemlezing uit de vele gebeurtenissen van dit jaar.
Reis
naar Noord Kivu (Congo)
Zusters uit andere culturen ontvangen, is een uitnodiging om hun land
te ontdekken. Dat was de reden voor Zr Regina, die de nieuwe zusters
begeleidt, om in het voorjaar een reis naar R.D. Congo te maken om met
Zr Mariane haar familie in Noord Kivu te bezoeken. Tien dagen vol
intense belevenissen en ontmoetingen.
“Na een lange vliegreis kwam ik aan in Butembo, (Democratische
Republiek van Congo). Wat meteen opvalt zijn de militaire kampen, net
als in Bunia, wat erop wijst dat dit land nog steeds in oorlog is, een
oorlog die op genocide lijkt, vooral in Noord Kivu. Tijdens heel mijn
verblijf werd ik geconfronteerd met de schoonheid en vruchtbaarheid van
dit land en met het diepe leed van deze verwoeste en uitgebuite aarde.
Zr Mariane, haar familie, haar oom die predikant is en speciaal uit
Goma is gekomen, Zr Emmanuela M’Bake van de Oblates de
l’Ássomption, Eve-Evelyne en haar zus Jeanne... allen waren
aanwezig om mij te begroeten. De ontvangst was warm en hartelijk, naar
Afrikaanse gewoonte. Wij zullen dat talloze keren meemaken in deze 10
dagen met vele uitnodigingen om te blijven eten! Net zo hartelijk was
de ontvangst door de moeder en broers en zusters van Eve-Evelyne.
Een vriend van Zr Mariane, die vader is van 9 kinderen en ook nog zorgt
voor 3 kinderen van zijn broer, zei tegen mij: “God zegent de vrouwen
van Congo met zoveel kinderen”. Veel families nemen nog andere kinderen
in huis om ze de mogelijkheid te geven naar school te gaan. Het maakte
op mij een diepe indruk. “Het betekent niets, zuster, het is gewoon de
Afrikaanse solidariteit”, zei de zus van Zr Mariane me, die zelf ook
een aantal jonge mensen in huis heeft. Ook bij haar moeder zijn drie
meisjes die nog naar school gaan.
s’Morgens en s’avonds hoor je de tam-tam en het zingen en bidden in de
huizen. Je zou bijna zeggen dat de Congo één groot
klooster is! Wij hebben een dienst bijgewoond die vol hartstocht en
vuur was. Een predikant sprak over het geven: “Het is door te geven dat
men ontvangt, zo is de wet van de Geest”. Wat een les: geven zonder
berekening, zelfs als men niet genoeg heeft voor zijn eigen gezin.
Herhaaldelijk moest ik denken aan de arme weduwe uit het evangelie die
van haar armoede gaf.
We hebben predikanten en ouder–lingen ontmoet met wie we spraken over
het monastieke leven in de protestantse traditie. In de Baptistenkerk
in Congo zijn vrouwen die zoeken naar een vorm van gemeenschappelijk
leven en gebed.
Met de familie van Zr Mariane brachten we een bezoek aan een gebied bij
Butembo met grote kuddes koeien en schapen. Een onvergetelijke
ervaring. “Je hoeft maar te planten en het groeit vanzelf”, zegt de
eigenaar ons. De schoonheid van de heuvels, de vruchtbare grond, de
bananenbomen, doen bijna vergeten dat deze aarde doordrenkt is met het
bloed van onschuldige mensen. Opstandelingen hebben op een avond de
huisjes van de kleine boeren in brand gestoken. Zij roofden hun
schamele bezittingen en ontvoerden de kinderen tussen 8 en 12 jaar. Nu
probeert men de kindsoldaten, zowel jongens als meisjes, naar
school te laten gaan en opnieuw te integreren. Een jonge Congolees, die
voor een NGO werkt, zei ons dat het een zware opgave is en, in de ogen
van een bepaalde Europese mentaliteit zinloos, want men ziet geen
resultaat; de opstandelingen komen vaak terug om de kinderen weer mee
te nemen. De mensen die dit werk doen zien dit gewoon als een
eenvoudige daad van menselijkheid en solidariteit. Families en dorpen
willen echter deze kinderen niet meer, zij zijn zelfs bang voor hen
omdat ze, onder invloed van drugs, zelf verschrikkelijke gewelddaden
hebben begaan en ondergaan.
Een andere keer bezochten we de Kleine Zusters van Jezus in Ouicha,
ongeveer 80 km van Butembo. Zr M’Bake en een nicht van Zr Mariane
gingen met ons mee. Lange rijen van vrouwen en mannen met zware lasten
op hun hoofd durven weer langs de weg te lopen om hun producten te
verkopen. De fraterniteit van de Kleine Zusters lag vroeger aan de rand
van het bos waar de Pygmeeën woonden. Nu is het een dorp dat zich
enorm uitbreidt. De Pygmeeën hebben zich verder in het bos
teruggetrokken, maar ze komen de zusters nog altijd opzoeken.
Vanuit het opstijgende vliegtuig dat ons naar Zwitserland terug brengt,
zien Zr Mariane en ik hoe Butembo zich uitbreidt en een grote stad
wordt. En terwijl wij over het uitgestrekte oerwoud en de grote meren
vliegen, kijk ik een laatste keer naar deze zo rijke aarde… die zoveel
begeerte opwekt.
Deze reis was een diepe ervaring: mijn hart heeft zich verruimd en is
wat universeler geworden. Ik kan me nu beter voorstellen hoe het leven
en de situatie in Congo is, een werkelijkheid die nu deel uitmaakt van
de Communiteit in de persoon van Zr Mariane.”
Zr Regina
Volontaires
in Grandchamp
In
de loop van dit jaar hebben we weer een groot aantal volontaires
ontvangen, mannen en vrouwen heel verschillend in leeftijd en land van
herkomst. Hun aanwezigheid, hun zoeken naar God en hun vragen verbreden
onze horizon en bepalen ons weer tot het wezenlijke: zij zetten ons er
toe aan te laten zien, door onze manier van leven, wat “samen zijn”
betekent. De gave van gemeenschap wordt concreet in het iedere dag
delen van gebed en werk. Hun waardevolle, onmisbare hulp maakt het ons
mogelijk door te gaan met een ruime ontvangst. Het is altijd weer een
rijke ervaring, zowel voor hen als voor ons!
“Ik doe mijn ogen dicht en in de stilte laat ik de vele momenten die ik
in Grandchamp heb doorgebracht weer in me opkomen. Er komt een glimlach
op mijn gezicht en een gevoel van vrede in mijn hart. Graag wil ik
alles samenvatten met de woorden van de profeet Jesaja: “Kom mee, laten
wij leven in het licht van de Heer” (Jesaja 2,5).
In een periode waarin ik op zoek was naar mijn weg, kreeg ik de kans om
als volontair in Grandchamp mee te leven. Een plek die voor mij
vertrekpunt, pleisterplaats en plaats van aankomst zou worden. Een
pelgrimage om God te ontdekken, het gebed en het monastieke leven.
In mijn leven een tijd inruimen om God alle plaats te geven, is voor
mij een zegen geweest. Met verwondering heb ik ervaren dat het waar is
wat Jacobus schrijft: “Nader tot God, dan zal Hij tot u naderen”
(Jacobus 4,8).
Leven in het ritme van de dagelijkse gebeden, zich voeden met de
stilte, in gemeenschap de eenzaamheid ontdekken, het leven van de
communiteit, het werk en de maaltijden delen en, de begeleiding van een
zuster, die naar je luistert en met wie je van gedachten kunt wisselen: het
heeft mij allemaal enorm veel geschonken en geleerd en vooral geholpen
mezelf niet te verliezen in het vele dat het geloof biedt
Ook de mogelijkheid om de Stille Week mee te maken, stap voor stap naar
het licht van Pasen, was voor mij een unieke en diepe ervaring. In de
stilte, met hart en geest in
God, heb ik voor het eerst in mijn leven heel diep de vreugde van de
opstanding ervaren.
In Grandchamp heb ik ook ontdekt dat de Schepper werkelijk in zijn
schepping aanwezig is. De wandelingen langs de Areuse naar het meer, de
zonsopgang, de natuur en het zingen van de vogels waren voor mij een
bron van inspiratie. En met dankbaarheid denk ik aan een ervaring aan
de oever van het meer waar op eens een gedachte door me heen schoot en
die ik heb opgeschreven: het water slijpt beetje bij beetje de stenen,
de liefde van God slijpt beetje bij beetje de harten. “
Renaud, 23 jaar
“Met veel vreugde en grote dankbaarheid denk ik ik terug aan mijn tijd
in Grandchamp … en aan de aanwezigheid van Zr Lucie-Martine bij mijn
bevestiging als predikante, dit voorjaar, in de Korean Evangelical
Holiness Church, waar vrouwen pas sinds 2005 tot het ambt van predikant
worden toegelaten.
Voor
mijn bevestiging als predikante, werkte ik 16 jaar in Seoul als
evangeliste. Uitgeput door jarenlang hard werken, leefde ik op de rand
van een depressie: twijfel, spijt, verwijten, droefheid …
Op een dag liet een vriendin mij een foto zien van een klooster in
Zwitserland. Het was een mysterieuze ervaring hoe die afbeelding mij
trof en mijn hart sneller deed kloppen. Zo kwam ik er toe naar het
voor mij onbekende Grandchamp te gaan. Ik kwam net aan het begin van de
veertigdagentijd aan. Het voelde meteen goed, alsof ik thuiskwam.
Onderaan de trap naar de kapel van de Arche hing een plaat, geschilderd
door een Koreaanse vrouw: Christus die de wereld in zijn handen draagt.
Het was alsof Hij op mij had gewacht. Tijdens die veertigdagentijd en
met begeleiding van een zuster, ben ik – niet zonder tranen - de weg
terug gegaan naar God, zoals de verloren zoon dat deed. Uiteindelijk
kon ik in vol vertrouwen zeggen: ik ben een kind van God. Door deze weg
van genezing werd ook de relatie met mijn moeder hersteld, die 25 jaar
geleden was overleden en kon ik ook weer de plaats in mijn hart
terugvinden waar God altijd is. Opnieuw hoorde ik zijn stem en kon ik
met de psalmist zeggen: “U was het die mijn nieren vormde, die mij
weefde in de buik van mijn moeder. Ik loof u voor het ontzaglijke
wonder van mijn bestaan ” (Ps 139,13).
Na deze bijzondere ervaring van negen maanden in Grandchamp, heb ik
mijn ambt weer kunnen opnemen. Vlak voor mijn bevestiging ben ik even
terug–geweest om de lucht weer in te ademen van de plaats waar ik
opnieuw werd geboren. Een heilige plaats in mijn hart, die mij zeker
zal helpen om – ondanks mijn klein geloof - stand te houden in
moeilijke situaties in de kerk en waar het voor vrouwen vaak zo
moeilijk is om hun plaats te vinden.”
Sang Wha, 50 jaar
Interreligieuze
Dialoog in Neuchâtel:
“Het
feest van vriendschap”.
“Er heerste een zekere bedrijvigheid op het plein van Grandchamp, die
morgen van de 7e juni, als de eerste deelnemers binnenkomen voor het
feest van de Interreligieuze Dialoog van Neuchâtel. Hier en daar
beginnen groepjes mensen met allerlei voorbereidingen. Aan een tafel
zijn meer dan acht mensen - boeddhisten, joden, christenen - bezig
groente en vruchten schoon te maken… en voeren samen een levendig
gesprek! Voordat met het koken van de soep kan worden begonnen, moet de
geestelijk leider van de synagoge van La Chaux-de-Fonds eerst onze
keuken en onze pannen ‘kosher’ verklaren. Van boeddhistische kant is
men bezig een ruimte in te richten voor de theeceremonie, waarvoor
later veel belangstelling is. Een paar mensen van Bahai nemen de
meegebrachte lekkernijen in ontvangst en maken de tafel klaar voor de
interculturele maaltijd, terwijl een orkest onder leiding van dirigent
François Lillienfeld Klezmer muziek repeteert (Oost-europese
muziek uit de Joods-Ashkenazische traditie).
De Arche beleefde een bijzondere dag waarop muzikale intermezzo’s een
forum-discussie en een toespraak van Denis Müller (“Op weg naar
een gemeenschappelijke ethiek”) afwisselen. Daarnaast was er tijd en
ruimte voor meer persoonlijke ontmoetingen.
Deze eerste openbare bijeenkomst van de Interreligieuze Dialoog van
Neuchâtel, waarin alle in het Canton aanwezige religies zijn
vertegenwoordigd (boeddhisten, joden, moslims, bahai en christenen) was
indrukwekkend door zijn grote verscheidenheid en verrijkend zowel op
cultureel als op menselijk niveau.
Ter afsluiting van deze feestdag had de Communiteit de deelnemers
uitgenodigd voor het avondgebed. Ook het orkest speelde mee. Het was
heel bijzonder om in aanwezigheid van mensen met zo’n verschillende
religieuze achtergrond het avondgebed te bidden. Het leek wel alsof het
dak van de Arche open was en de vreugde van de Eeuwige binnen stroomde
en de ruimte vulde, en vast en zeker daardoor ook elders in de wereld.
Meer dan vijftig jaar geleden zijn zusters naar Israël, Algerije
en Libanon gegaan om in kleine fraterniteiten te leven en om concreet
vorm te geven aan het verlangen open te zijn voor de joodse wortels van
ons geloof en voor de wereld van de islam.
In onze huidige multiculturele samenleving is het belangrijk om in ons
gezamenlijk zoeken naar gerechtigheid en vrede in de wereld, naar
actieve geweldloze weerbaarheid, sterke vriendschapsbanden te weven
tussen alle mensen die het goddelijke zoeken.
De interreligieuze dialoog maakt ons kwetsbaar maar stimuleert ons ook.
Gebeden en spirituele teksten uit andere religies kunnen ons verrassen,
verdiepen, en ons de ernst en de diepte van ons eigen gebed opnieuw
doen ontdekken. Het verruimt zelfs ons gebed en geeft er een nieuwe
kleur aan. Het is dit samen zoeken naar God, dat de wereld draagt.”
Zr
Françoise
Een
wijde horizon…
… van het leven van elke dag en dat vaak zo gewoon is, en toch ook
ongewoon en kleurrijk vanwege de vele banden van gemeenschap, dichtbij
en ver weg, zichtbaar en onzichtbaar – banden van vriendschap en
solidariteit. Verwondering en grote dankbaarheid vervullen ons. Voor uw
gebed en steun danken wij u uit het diepst van ons hart!
Dat het ons allen in deze Adventstijd geschonken mag worden het
aangezicht te ontmoeten van Hem die tot ons komt in de nederigheid en
armoede van de kribbe van Bethlehem: Vredevorst!.
Wij wensen u allen een vreugdevol Kerstfeest en een gezegend Nieuwjaar!
De Zusters van
Grandchamp
|
|
