“Zaai het
zaad in de aarde… wacht en hoop…”
Sœur
Marguerite heeft deze woorden ontvangen, in
vertrouwen op Hem die haar riep, en heel haar leven voor de communiteit
ingezet
in een avontuur van geloof. 2011 is een bijzonder jaar : 75 jaar
geleden kwam
zij in Grandchamp, en ook is het 50 jaar geleden dat Mère
Geneviève in Gods
licht is opgenomen. We hebben dit herdacht, niet om weemoedig stil te
staan bij
het verleden, maar om ons te openen voor de wonderen van God, en zoals
de
heilige Schrift ons uitnodigt.
Door
ons dit te herinneren, kunnen wij beter zien,
hoe God ook vandaag aanwezig is en ons aanspreekt en leidt. De toekomst
kunnen
wij dan ook met vertrouwen tegemoetzien.
Dit
herdenken van het eenvoudige begin, het
ingrijpen van God in de geschiedenis van de wereld en in onze eigen
geschiedenis, vervult ons met dankbaarheid. Wij wilden dit met anderen
vieren,
vooral met de familie van Sœur Marguerite en van Mère
Geneviève, en samen God
danken :
* voor
het zaad dat gister in de
aarde is geworpen
dankzij het organiseren van de retraites sinds 1931, voor het moedige
geloof
van onze eerste zusters ; voor de vruchtbare vriendschap tussen Sœur
Marguerite
en Mère Geneviève en hun beschikbaar zijn voor Gods
bedoelingen.
* voor
de communiteit van vandaag,
voor de gave van
het gemeenschappelijk gebed en ons samenleven met de grote
verscheidenheid in
leeftijd, afkomst, taal, cultuur en geloofstraditie. Het is een
geschenk en een
uitdaging, een oproep om in eenheid de verscheidenheid te
leven, een metafoor voor wat
gemeenschap is. Vandaag moeten we, net als gister, meer naar God kijken
dan
naar onszelf, onze kwetsbaarheid en onze grenzen. Wij zijn maar weinig,
maar
dat weinige is genoeg - zaai het zaad - als we het aan Christus
toevertrouwen,
aan de Adem van de Geest. Dan kunnen we met vele anderen delen wat we
van God
ontvangen.
* voor morgen, voor de toekomst die God
voor ons
al heeft bereidt. We weten niet
hoe die er uit zal zien, maar we weten wel dat Christus ons voorgaat en
met ons
meegaat.
Voor
onze Zusterraad en als jaarthema kozen we een
vers uit psalm 143 : “Laat uw Adem
van goedheid ons leiden naar een verenigd
land”. Dit gebed roept Gods Geest aan, “die overal aanwezig is
en die alles
vervult”, die alles in ons en om ons heen vernieuwt. Hij dringt zich
niet op,
hij trekt zich terug om plaats te maken voor onze vrijheid, hij
vernieuwt de
aarde door hen die hun hart openen als hij komt, die door zijn
aanwezigheid
ontwaken en zich laten omvormen.
Dat uw Adem… Een van de beelden waarmee de
Heilige
Geest wordt aangeduid is adem. Die roept lichtheid op, koelte – de
lichte bries
die over je gezicht strijkt – zachtheid, tederheid, stilte… “het
suizen van een zachte wind” zoals
Elia die waarneemt en Gods Aanwezigheid ervaart.
… van goedheid… God is
goedheid zonder grenzen. Voor al zijn schepselen wil Hij alleen het
goede, een
volheid van leven. Hij ontkent het kwaad en zijn gevolgen niet, maar
zijn blik
is ruimer. Hij doorziet een goedheid “dieper dan het diepste
kwaad”(Ricoeur).
De goedheid van hart in een mens is een weerspiegeling van Gods
goedheid. Een
onschatbaar geschenk, een vrucht van de Geest! Stel je even voor dat
een blik
van goedheid op ons rust en wat die teweeg brengt! Raakt het niet onze
diepste
verwachting: bemind te zijn.
… ons leiden… Gedragen door deze Adem
van goedheid
kunnen wij verder gaan, ons in het dagelijks leven laten leiden en ons
eraan
overgeven zoals Jezus. Iedere dag leren we de teugels wat te laten
vieren en te
aanvaarden dat we de controle over ons leven en de gebeurtenissen een
beetje
verliezen. Een controle die ons lijkt te steunen in een vaak grote
innerlijke
onzekerheid, maar die ons ook insluit. De Adem van God wil ons ruimte
geven.
Zou ons leven dan zoiets worden als een ballonvaart ? In zijn verhaal
over zijn
vlucht over de Atlantische Oceaan beschrijft Bertrand Piccard zijn
avontuurlijke reis naar het onbekende, als de bekende bakens wegvallen,
de
reiziger gedwongen wordt zich over te geven en toch heel alert te
blijven om de
stroming waar te nemen die hem in de goede richting drijft. Andere
stromingen
vergroten misschien de snelheid, maar het risico is dan groot van het
gestelde
doel juist af te drijven.
… naar een verenigd land… Het is een
beeld van
zowel het één worden in onszelf als van de eenheid onder
ons en tussen ons om
onze blik te verruimen voor de verzoening van de hele mensheid, de hele
schepping, voor een verzoende wereld die de profeten hebben
aangekondigd.
Christus heeft zijn leven gegeven om alles te verzoenen, maar Hij
vervangt ons
niet. Hij roept ons om het geschenk van God aan te nemen en om de Adem
van
goedheid in ons te laten ademen en ons hart wijder te maken.
“Dat uw Adem van goedheid ons mag leiden naar
een
verenigd land.”
Laten
we de woorden van dit gebed in ons
doordringen, in ons wonen en ons inspireren. En moge deze Adem van
goedheid,
die de aanvang van onze communiteit gedragen heeft, ons ook vandaag een
moedig
geloof geven en in ons de gave van ons leven vernieuwen, in de
navolging van
Jezus Christus.
Soeur
Pierrette
…Zaad van dankbaarheid
DANKDAG:
28 AUGUSTUS 2011
Een stralende dag, deze 28ste augustus,
overgoten
met een zacht en kalm licht. Met de families van Soeur Marguerite en
Mère
Geneviève en enkele mensen die nauw met onze gemeenschap
verbonden zijn, hebben
wij hen herdacht en ons verheugd over al wat deze beide markante
persoonlijkheden aan elkaar en aan anderen hebben geschonken, hun
persoonlijke
gaven, hun uitstraling. We waren blij zo gewoon bij elkaar te
zijn,
elkaar te ontmoeten en te leren kennen.
Laure-Anne, een achternicht van zowel Soeur Marguerite als van
Mère Geneviève
schrijft hierover :
Op de
morgen van deze feestdag is de hemel bijna
koninklijk blauw en de lucht helder en aangenaam fris. De zusters, in
wit
gekleed, ontvangen ons met die stralende glimlach die wij van hen
kennen. Het
is een speciale dag waarop zij de aanvang van de Communiteit herdenken.
Ook
voor mij is het een gedenkwaardige dag. Ter herinnering aan twee van
mijn
oudtantes zijn meer dan honderd mensen (familie en andere bekenden)
bijeen
gekomen, samen met de zusters van de Communiteit. Het is een dag waarop
we ons
verheugen over het zaad dat 75 jaar geleden al door Soeur Marguerite
werd
gezaaid en dat sindsdien door Mère Geneviève en alle
zusters daarna is
besproeid en tot schoven gebonden.
Het is voor mij een grote vreugde op een plek als deze met zo’n grote
spirituele schoonheid, verre en nabije familieleden, ooms, tantes,
neven en
nichten te ontmoeten.
De dag
begint met de viering van de eucharistie in
de Arche. Het zonlicht schijnt dansend door de gekleurde ramen naar
binnen.
Na het
evangelie geeft Frère François van Taizé een
korte meditatie. Heel treffend zegt hij dat het eenvoudigweg “gewoon”
is om te
doen waartoe God ons heeft geroepen en waarop een ieder van ons en op
eigen
wijze “ja” gezegd heeft. Daar is niets bijzonders aan, er is geen reden
om je
man te prijzen omdat hij er elke dag is…, de aanwezigen schieten
hierbij
zelfs in de lach, en dat doet mij
helemaal denken aan mijn tante Marguerite, zoals wij haar thuis altijd
noemden.
Ik herinner me haar pretoogjes en kleine plagerijtjes wanneer we haar
gingen
opzoeken in haar huisje in Taizé. Al heel jong ging ik met ons
gezin geregeld
op bezoek in Taizé - Frère Roger was een oom van mijn
vader, we kenden elkaar
goed. Bij elke gelegenheid gingen we zeker even kijken bij onze tante
Marguerite. Ze maakte graag plezier met ons kinderen. En wij waren
onder de
indruk van de eenvoud en vreugde die dat kleine huis ademde.
Na een
gastvrije maaltijd met de zusters wacht ons
nog een verrassing in de Arche, die voor deze gelegenheid omgebouwd is
tot
theater. De zusters spelen
“Herinner je jouw Toekomst”, een stuk dat met poëzie, humor, dans
en muziek het
visioen van Soeur Marguerite beschrijft, haar roeping en haar vraag aan
Geneviève Micheli de verantwoordelijk over te nemen. Het is
schitterend om te
zien hoe de zusters hun toneeltalent ontplooien. Verleden, heden en
toekomst
raken elkaar. En de witte Margriet-Marguerite wordt veelkleurig, net
zoals wit
een veelheid aan kleuren bevat. En is wit ook niet de kleur die
ontstaat
wanneer wij het licht van alle kleuren mengen? Een licht dat het hart
doorstroomt van iedereen die de kans heeft enige tijd in Grandchamp
door te
brengen, het hart van hen die zoals ik, zich geestelijk verbonden weten
met de
Communiteit.
Namens
onze beide families danken wij heel
hartelijk voor deze prachtige dag !
Laure-Anne
Dayer
…Zaad van hoop
Het was voor ons een groot geschenk deze
zomer
opnieuw Julia uit Guatemala in ons midden te hebben. Zo konden we
indringende
en feestelijke gebeurtenissen - zoals het feest van 28 augustus! -
samen met
haar beleven. Onze jarenlange vriendschap betekent veel voor haar en
voor ons.
In diepe verbondenheid delen wij vreugde en verdriet, beproevingen en
hoop van
haar volk :
TEKENEN VAN HOOP
…IN EEN DUISTER LAND
Is
Guatemala een duister land?
Al meer
dan zestig jaar lijdt het land voortdurend
onder golven van geweld: een
oorlog tussen guerilla en leger
die al 36 jaar duurt, genocide op het Maya volk, marteling en
ontvoering,
vernederende en onmenselijke behandeling, die door de staat en de
oligarchie
worden gewettigd. Dit geweld dat systematisch is geworden, veroorzaakt
groeiende armoede, achteruitgang van het onderwijs, versterking van
onrechtvaardige economische en sociale structuren, institutionalisering
van
straffeloosheid en heel veel
onzekerheid en lijden.
Hebben
de tijdgenoten van Jezus, en Jezus zelf
dergelijke situaties vol onrecht ook niet
meegemaakt? Ook toen al leden mannen en vrouwen onder verdrukking en
armoede, en was Jezus hen bijzonder nabij…
Daarom
ben ik hoopvol en dankbaar. Ik ben er diep
van overtuigd dat God, in Jezus, ook vandaag nog mens wordt in de arme,
in hem
die naakt is, die honger heeft, die dorst lijdt… Ik heb hoop omdat zijn
Woord
waar is: “Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: “Heer,
wanneer hebben wij u hongerig
gezien en te eten gegeven of dorstig en u te drinken gegeven? Wanneer
hebben
wij u als vreemdeling gezien en opgenomen, u naakt gezien en gekleed?
Wanneer
hebben wij gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat en zijn we
naar u
toegekomen?” En de koning zal hun antwoorden : “Ik verzeker jullie :
alles wat
jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn
broeders of
zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.”
Mattheüs
25:37-40
Overal
in Guatemala zijn armen die hun hoop
vestigen op de God van leven, de God van Jezus. Hun geloof en hun
verzet zijn
voor mij een sterk teken van hoop, zaad van vrede. Dit geldt ook voor
de inzet
van niet-gelovigen die pijn, vernedering, honger en de strijd van de
allerarmsten in hun eigen leven hebben doorgemaakt. Hun inzet getuigt
van diepe
menselijkheid. Gedreven door liefde voor het leven, werken en strijden
veel
vrouwen voor gerechtigheid - oprecht en vol geloof.
Er zijn
veel groepen, coöperaties en kerkelijke
gemeenschappen die niet alleen opkomen voor de rechten van vrouwen,
maar ook
voor het allerhoogste recht op menselijk leven, de eerbied voor de
aarde en
voor de gehele schepping. Zij allen zijn levende getuigen van de unieke
macht van
God, die van de Liefde, en daarom zijn ze onoverwinnelijk. Dat is het
allerbelangrijkste teken van leven en van hoop.
Hij,
die de dood heeft overwonnen en is opgestaan,
is dezelfde die gekruisigd is, verraden, bespot en in de steek gelaten.
Daarin
was God zelf in Hem, en doorleefde dit alles. Gered worden is niet dat
je
bevrijd wordt van het lijden, maar dat je het doorleeft in het weten,
dat Hij
het met mij door maakt tot in het diepst van mijn wezen en dat in mij
de kracht
van de Opstanding reeds werkzaam is.
Julia
Ik ben niet meer bang voor de dood,
Ik ken die door en door
die sombere, koude gang,
die tot het leven leidt.
Maar ik ben bang voor leven
Dat niet aan de dood ontsprong,
dat onze handen doet verstijven,
en ons gaan belemmert.
Ik ben bang voor mijn angst…
Elke dag leef ik om de dood te doden,
ik sterf elke dag
om leven voort te brengen,
En waar de dood sterft
sterf ik duizend keer
en sta evenveel keren op,
want liefde voedt
de hoop van mijn volk!
Uit het
“Guatemalteekse Onze Vader”
KIJKEN EN GLIMLACHEN
IN HET VERPLEEGHUIS
“LA LORRAINE”
Soeur
Ruth komt als eerste , op een lichte nevelige
herfstdag, aarzelend maar dan ook met vertrouwen voor het nieuwe dat nu
voor
haar begint. Dan volgt Soeur Eva Maria met een blik die de warmte van
haar hart
weerspiegelt, waardoor hetzelfde blauwe habijt opeens een andere vorm
krijgt,
verwondering over eenheid in verscheidenheid! Tenslotte doet Soeur
Albertine
haar intrede in deze bij toeval ontstane “fraterniteit”, waar vreugde
en lijden
met elkaar worden gedeeld; herinnering aan de fraterniteiten van
vroeger, toen
ze met twee of drie zusters uittrokken, in de wereld daar buiten, om
dicht bij
de medemensen te zijn en het dagelijks leven met hen te delen - in
fabrieken,
in andere landen en werelddelen : en dan nu op eens als zusters weer
dicht bij
elkaar: menszijn als opdracht, als armoede misschien…
Licht
is kennen, schijnt, straalt, verblindt en
dooft tenslotte uit, verhullend een verlies dat niet te vermijden is.
Verdragen
wat je niet meer zelf kunt kiezen, instemmen of loslaten van je laatste
vrijheid, laten gebeuren en afhankelijk worden van anderen. Schaduw van
zwakte
of lichamelijke beperking die mijn leven naar de rand van het onbekende
voert
en angst en vrees met zich meebrengt, en soms een innerlijke stem die
me zegt:
“Zo gaat het niet meer”.
Het is
nog te vroeg om over het onverhoopte te
spreken als een plaats waar aarde en hemel elkaar raken, een horizon
die
bestendigheid van leven is. Juist in deze impasse begint een leerschool
waarin
we ons zijn als mens, onze zwakheden en toenemende af–hankelijkheid
leren te
aanvaarden en niet ons over te geven aan gelatenheid of het op te geven.
Is uw
komst, “Kleine Bloemen” van Grandchamp, in de
helderheid en netheid van een verpleeghuis, en uw invoegen in het
weefsel van
de intimiteit van een dagelijkse verzorging, niet te vergelijken met
het
openspringen van de harde pit in een zachte en rijpe vrucht ?
In
weerwil van ons zelf aan boord zijn van een ark
van Noach, waarboven, aan de
einder van ons leven, een regenboog zich uitspreidt. Verborgen kleuren
onthullen zich, samen worden we licht, ongemerkt, ons diepste zijn dat
ons
staande houdt en doet leven, bijna in weerwil van onszelf.
Bijna…
want onze nog nauwelijks herkenbare vrijheid
heeft zich gehuld in het uiterst eenvoudige nederige kleed van
instemming, voor
iedereen onvermijdelijk en onvoorwaardelijk, instemmen met de weg die
tot in de
diepste diepte leidt.
Zusters,
vrienden
in
humaniteit
en menselijkheid,
dagelijks teken van de gemeenschap in Christus, licht in de verwarrende
duisternis, oneindige grootheid van hart die zichtbaar wordt. Vanuit
het meest
eenvoudige zicht, aandacht voor een gebaar, een blik, in stilte naar
God die
komt.
En dan,
“La Lorraine” en u ontvangen iedere zondag
met die langzamerhand zo vertrouwd geworden “blauwe golf” van zusters,
de mooie
eucharistie van een verbondenheid die in al zijn eenvoud een zichtbaar
teken is
van een gemeenschap die alles overstijgt !
Heel
veel dank.
Christian
…zaad in aarde gezaaid
HEEL VEEL DANK…
Wij
zijn diep dankbaar voor de ontvangst van onze
zusters in “La Lorraine”, voor de aandacht, de betrokkenheid en de
goede zorgen
van al het verplegend personeel en van Christian, de geestelijk
verzorger. Onze
regelmatige bezoeken hebben hechte vriendschapsbanden geweven, die nog
steviger
zijn geworden na het overlijden van Soeur Eva Maria op 17 juni en van
Soeur
Ruth op 4 augustus.
Deze
dank richten wij ook tot u allen, die ons
blijk hebt gegeven van uw vriendschap en uw medeleven.
* * *
In de
retraite van onze Zusterraad moedigde Frère
François ons aan tot dankbaarheid: “Alleen als we dankbaar zijn
ontdekken we de
draagwijdte en de voedende kracht van alles wat God ons heeft gegeven.”
Dankbaarheid
die
kracht
verleent
aan alles wat we
ontvangen hebben en elke dag opnieuw ontvangen, die diepte schenkt aan
uw
vriendschap, uw gebed, uw steun. Dankbaarheid voor ontmoeting en
gesprek met u.
Kortom
: heel veel dank aan iedereen!
Tenslotte
een
bijzondere
dank
aan onze buren en aan
Soeur Françoise. Met de inzet van al hun krachten en talenten
hebben zij ter
gelegenheid van het 250-jarig bestaan van Grandchamp als dorpje, een
prachtige
en afwisselende fototentoonstelling* georganiseerd met als motto : “250
jaar
Grandchamp”. Veel bezoekers hebben er van genoten, vooral mensen die
hier
scholier zijn geweest toen een deel van onze gebouwen als school in
gebruik
was.
Wacht en hoop…
Dat is
de diepe betekenis van deze nieuwe
adventstijd, een tijd waarin we vol verlangen wachten op Hem die in
onze
duisternis een weg van licht en vrede baant.
Wij
wensen u allen gezegende feestdagen en een
nieuw jaar dat gedragen
wordt door Zijn Adem van Goedheid.
Zusters van Grandchamp
|
